Theevragen..

Wie kent ze niet eigenlijk he. Er wordt om gelachen, maar Pickwick riep ze ooit in het leven als ijsbreker. Als je op een feestje zit en je weet niks te zeggen, dan had je ineens een vraag die je kon stellen. En hier in huis zijn ze stiekem best populair. Ymke wilt altijd even kijken welke vraag er op mijn theezakje staat en heel heel stiekem zet zo’n vraag mij toch ook altijd even aan het denken.

Zo ook de vraag van mijn opwarm-theekopje van vanmiddag;

Wat was jouw mooiste avontuur?

Ik ben niet zo avontuurlijk aangelegd. Saai ben ik niet en ik ga gerust last minute met je iets geks aan, maar bungee jumpen of skydiven is niet aan mij besteed. Dus toen ik net deze vraag zag staan, moest ik even nadenken. Een avontuur. Was is mijn grootste avontuur. En weet je, ik word daar eigenlijk heel zoetsappig van, want mijn grootste avontuur is denk ik toch mijn/onze verhuizing naar Venray in 2011.

Na een relatie van pas 8 maanden, met mijn kinderen, vertrekken uit mijn stad. Naar een dorp waar ik niks kende. Om samen te gaan wonen met een man met 2 kinderen om samen een gezin te gaan vormen. Om samen opnieuw te beginnen. Waar gíngen we aan beginnen!

Maar als ik nu, na 9 jaar, terugkijk naar ons avontuur, dan kan ik wel met trots zeggen dat we het genailed hebben! Wij gingen dat avontuur aan en misschien was het gekkenwerk, maar we hebben het tot een succes gemaakt. We hebben onze meiden een thuis gegeven. Wij zijn gegroeid. Zij zijn gegroeid. Ons gezin is gegroeid. En Venray voelt, in ieder geval voor mij, als thuis. Ik kan natuurlijk niet spreken voor de rest.

En nee, het was niet makkelijk. Maar als het makkelijk was geweest, was het geen avontuur geweest.

En vertel eens? Wat was jouw mooiste avontuur?

Casa1plus1is7

2 Comments to “Theevragen..”

  1. Nynke schreef:

    Mijn mooiste avontuur? Dat zijn er eigenlijk 4. De opvoeding van de kinderen. Alle 4 compleet andere mensjes die alle vier een compleet andere “aanpak” nodig hebben, mede door hun rugzakjes.
    Maar met 1 kind die, ondanks haar behoorlijke rugzak, 17 jaar thuis heeft kunnen wonen en 1 kind die volgend jaar geheel op eigen benen gaat staan en nog 2 kids thuis die het ook gewoon super doen (met hier en daar een hobbel), kan ik wel zeggen dat die avonturen eigenlijk wel heel goed gelukt zijn.
    En ja, daar ben ik trots op, want dat hebben mijn lief en ik toch maar mooi even gedaan. Ook al hebben we in de 22 jaar ook heel wat eigen ballast te dragen gehad.

    1. Semke1981 schreef:

      Dat zijn zeker ook avonturen. Ik denk dat we zo elk onze eigen avonturen hebben en zijn aangegaan en je kinderen opvoeden is een avontuur op zich idd. Elk kind is uniek, elke ouder is uniek. ❤